Anna's CreaZinnen : 2012

't Laatste herfstblad

In je veelkleurig herfstkleed
draai en keer je, heel verleidelijk,
naar alle kanten op.
Helaas!
Straks knap ook jij af.

© Anna

🌼

Roestige beuken
in het bos,
tussen 't overgebleven lover
zingt de wind
een weemoedig lied.

© Anna

🌼

Bredene aan zee,
mijn vakantiebestemming
Puur jeugdsentiment.

© Anna

🌼

Bij 't vallen van de avond
tsjirpen de krekels
op 't stilte-wandelpad
sluit ik mijn ogen
en luister.

© Anna

🌼

Snakkend naar wat fun
drukken inktzwarte wolken
zwaar op 't gemoed.

© Anna

🌼

Met haar gulle lach
bracht ze licht waar schaduw was,
de stilte voorbij.

© Anna

🌼

Zo licht als een veertje

nauwelijks merkbaar

op je schouders, het leven

zoveel zwaarder

eens het is verdwenen.

🌼

Los van onze wortels

geschikt in breekbaar water

slaat de vermoeidheid toe,

we laten onze kopjes hangen

– nu tevreden!

🌼

Als uit het niets
doemen kwakende eenden op.
Wat een zwemtalent!

© Anna

🌼

Cultuurbeleving:
aan de rand van het weiland
gedichten lezen.

© Anna | Hai-koe 😉

🌼

Door haar aders vloeit
hetzelfde bloed dat stolde
op Auschwitz gronden.

© Anna

De ware

De charme van een Weledele Heer

de aaibaarheid van een zachte knuffelbeer.

Wie weet ben jij voor mij wel de ware.

Geen zin om dat samen uit te klaren?

Gisteren vroeg ik het nog op een blaadje

om samen te tappen uit hetzelfde vaatje.

Alleen ben ik, hoe stom kan iemand wezen,

vergeten om mijn nummer door te geven!

🌼

Avondschemering
uit het niets vliegen vogels
alle kanten op.

© Anna

De teloorgang

De mensen wisten het dorp – nu een stad

zonder spelende kinderen, met hun lach of traan,

in de straten. Zonder katten

die uit donkere keldergaten komen gekropen

en wiens passen op mijn rug

ik nog steeds hoor echoën in mijn hoofd.

Bakje troost

Er ligt melk gemorst

buiten het kopje,

zoëven nog tot de rand gevuld

met ernaast een koekje

half doorweekt – met tranen.

🌼

Wilde wingerd geeft
aan verweerde bakstenen
een frisgroen elan.

© Anna

🌼

Versluierde maan –
het geluid van de nachttrein
doorbreekt de stilte.

© Anna

Een kleen rozendicht

Gij, half ontloken

rozenknop,

een schoner rood

zag ik nog nooit.

Ziet! Zelfs d’ een morgen

schreit, vol ontroering,

om uw schoonheid

zilveren dauwdruppels

op u neer.

🌼

Vrolijk stuiteren
regendruppels op de stoep,
de lente is zoek.

© Anna

🌼

Vrolijk blaast de wind
een hongerige wijngaardslak
zaadpluisjes toe.

© Anna

Dag v/d Hai🎋u!

Zomerse bries:

alle onbeschreven blaadjes papier

waaien van mijn bureau.

– Masaoka Shiki | Klassieke haiku, pg. 159

Reclame

Als zelfs een renner van formaat

een zeemvel gebruikt zonder naad,

waarom dan zouden vrouwen

het niet bij echt leder houden.

🌼

Pril nog de morgen
waar eekhoorns bakkeleien
om een oude noot.

© Anna

🌼

Blaadjes ontvouwen
hemelsblauwe tapijten
op een dorre plek.

© Anna

🌼

Donkerrode maan
in tijden van volle bloei,
een veeg voorteken.

© Anna

Drollig

Horen en zien zullen ons allicht vergaan

bij het plaatsen van een rode speelgoedhaan

op al die ontsierende hondenpoepen

op onze door en door vlaamse stoepen.

🌼

Mooi lenteplaatje:
duizenden wilgenkatjes
op kale takken.

© Anna

🌼

Dementie

Elke ochtend wordt ze wakker

in een vreemd huis,

in een vreemd bed

naast een man die ze niet kent

en ze mist – zichzelf!

Oud kinderspel

Met ogen, glanzend van jeugdigheid, kijkt ze

naar 't lijnenspel dat de kleinkinderen achterlieten

op de stoep. Ze trekt de deur dicht,

laat de oude kamer achter zich en hinkelt,

op één been, het hele traject af.

De huizen aan de overkant kijken oogluikend toe.

🌼

Puntige communicatie

Bikkelharde woorden uit mijn mond,

een stevige trap onder je kont.

Nee, er wacht je echt geen warm onthaal

voor je me alles hebt terugbetaald.

2🥳12